Offroad triatlon Valkenburg

Gepost op door Joeri
Reageer

21 april 2012, een dag die al een tijdje met stip aangeduid stond op de kalender. Een offroad triatlon in het mooie Nederlandse Valkenburg, op en rond de Cauberg.

500m zwemmen, 18km MTB en als afsluiter 5km trailrun.

De wedstrijd ging van start in drie waves, omdat het nog te koud is om in open water zwemmen en er anders te veel atleten in het zwembad zouden zitten.

Ik stond opgesteld in de eerste reeks, en na wat opwarming werd het startschot gegeven om 15u10. In mijn baan heb ik de hele tijd als eerste gezwommen, en kwam -na een voor mij redelijk goede zwemproef- ongeveer als 10e uit het water.
Direct doorlopen naar de wisselzone, helm en schoenen aan en de fiets op. Nog geen 50m verder was het onmiddellijk links omhoog, de Cauberg op.

Na die eerste klim volgt een mooie, snelle afdaling. Nadien volgden er nog vele technische klimmetjes en afdalingen in regen, hagel en zon. Nog voor het einde van de eerste ronde had ik zes snellere zwemmers ingehaald. Alleen die laatste bleef wel een lange tijd op een vijftigtal meter hangen. Maar naar het einde toe zakte hij toch verder weg.

Na 18 zware maar mooie mountainbikekilometers, komen we terug in de wisselzone. Mijn voorganger had ongeveer 2’30″ voorsprong, en toen ik de wisselzone uitliep, kwam mijn eerste achtervolger net binnen. De eerste vier loopkilometers verliepen heel vlot, enkel vlak, of naar beneden. De achtervolger kwam nooit dichter, maar mijn voorganger kreeg ik ook nooit te zien… De laatste kilometer was bijgevolg bijna enkel bergop. Ik kon geen plaatsen meer goedmaken in de laatste run, maar heb toch nog een dikke minuut goedgemaakt op mijn voorganger.

 

 

Als vierde eindig ik dan uiteindelijk in deze mooie wedstrijd, en overwinning bij de Beloften(U23). Ik heb er echt van genoten!  Enkel spijtig dat ik net naast die derde plaats finishte…
Winnaar was Vice-Belgisch Kampioen 1/2e triatlon Wouter van der Mast, na een zeer sterke race!
Artikel op 3athlon.be

Thanks to coach vannieuwenhuyse!

Strandduatlon Knokke

Gepost op door Joeri
1

Een week na thuiskomst van de stage in Frankrijk stond ik aan de start van de duatlon in Knokke, 5km lopen op het strand – 22km MTB, grotendeels over strand, en 3 kort-maar-krachtige klimmetjes, gevolgd door 2,5km strandlopen. Twee sleutelwoorden stonden de hele race centraal: zand & wind.
Na wat verwarring over de starttijden (“15u, Nee wat zeg ik nu, 15u30″, wat later “Neenee, toch 15u15″) werd mijn opwarming wat in de war gestuurd. Om 15u15 werd dan uiteindelijk het startschot gegeven. Zoals gewoonlijk vertrok ik redelijk snel, en door de felle wind werden er al snel twee waaiers gevormd. Met in het eerste groepje de kandidaat winnaars, onder andere Kris Coddens, Niels Ost, Tim van Daele en enkele duo’s.
De tweede waaier ging net iets te snel voor mij maar door de hevige wind was het aangeraden om zoveel mogelijk in groep te lopen. Ik probeerde dus toch aan te pikken omdat er achter ons een grote kloof geslagen was. Na een 18′ komen we binnen in de wisselzone en word er op de fiets al snel weer een groepje gevormd.

Na enkele zware hellingen (+20%) komen we opnieuw aan het strand. De eerste ronde konden we nog vrij ver rijden voordat we ons vastreden, maar als de ronden vorderden werd het zand helemaal omgeploegd zodat we steeds verder met de fiets aan de hand moesten lopen. In de laatste fietsronde kan ik aansluiten bij Niels Ost. Ik probeerde niet te veel meer op kop te rijden, aangezien hij de betere loper is.

Samen kunnen we de wisselzone in- en uitgaan, maar al snel merkte ik dat zijn looptempo te hoog lag. Na het fietsen lag het deelnemers veld helemaal open, en was iedereen dus op zichzelf aangewezen om tegen de wind te vechten in het lopen.
In de eerste loophelft kon ik mijn achterstand nog redelijk goed beperken, maar in de tweede helft moest ik toch wat tijd prijsgeven en kon er mij nog één loper inhalen (een duo).
null
Als 7e geeindigd kon ik mijn -zeer optimistisch- doel van top-10 waarmaken, tegen onder andere Bjorn Rondelez (winnaar van vele beachraces, veldritten en MTB wedstrijden), Tim van Daele (offroad specialist, WK agegroup Xterra), Kris Coddens (tweevoudig winnaar in Knokke), …
En uiteindelijk ben ik ook nog als eerste gefinished in mijn categorie U23.

Het was een zware wedstrijd, maar ik ben toch wel tevreden!

Edit:
Nu de uitslag online gekomen is, blijkt dat ik toch nipt buiten de top 10 val; een elfde plaats.

Stage Gordes

Gepost op door Joeri
1

De voorbije weken (en maanden) heeft de conditie echt een grote stap voorwaarts gezet. Op enkele specifieke trainingen voelde ik dat meteen. Snelheid en kracht zijn er in de drie disciplines op vooruitgegaan, en in het lopen is er ook heel wat uithouding bijgekomen.

Om van die ruwe blok enthousiasme en conditie een verfijnde, wedstrijdklare conditie te krijgen vertrek ik morgen samen met enkele du- en triatleten en de coach naar Gordes (Fr). Een tiental dagen zullen we daar genieten van de mooie natuur en zullen er drie sleutelwoorden centraal staan: trainen, eten en rusten.

Een week nadien kan ik de benen direct eens testen in de duatlon van Duinbergen, en nog een week later in de triatlon van Valkenburg (over diezelfde Cauberg waar Gilbert in het WK 2012 zal proberen ontsnappen :) ).

MTB race @ St-Joris-Weert

Gepost op door Joeri
4

Vandaag stond er een rasechte mountainbikewedstrijd op de planning. Ik had er vorig jaar al eens deelgenomen, ik wist dus waar ik me aan kon verwachten.

Een paar dagen voor de start zag ik dat het parcours gewijzigd was (door Filip Meirhaeghe!) en het zou pas op wedstrijddag vrijgegeven worden.
Zondagochtend, geen wolkje aan de hemel, en 15°C. Op deze leuke lentedag samen met de papa en teammate Kevin de Laet naar Sint-Joris-Weert afgezakt.

Samen met Kev een verkenningsrondje gereden, onmiddellijk vielen de zware, technische stukken op. Maar ook de weinige (lees: bijna geen) recuperatiestroken. Dat belooft…

Net voor de start herkende ik Bram, de 2e in 2011, door mijn doelstelling vandaag was het een goed idee om dicht in zijn buurt te blijven. Nadat het startschot gegeven was, werd het een lange spurt van 500m met afremmen en opnieuw optrekken, het was heel belangrijk om -voor dat we het bos indoken- in een goeie positie te zitten. Ik kwam ongeveer rond de 9e plaats door, dus perfect op schema, en zo’n tweetal plaatsen achter Bram.

In die eerste ronden is het letterlijk vechten voor elke plaats. Handen, schouders, wielen,… alles wordt gebruikt om die ene plaats op te schuiven. Samen met het loodzware parcours zorgt dat voor een zeer zware eerste ronde. In de tweede ronde vormde er zich vooraan een groepje van vier bikers, daarachter drie man en dan volgde ik. Ik kon redelijk snel aansluiten en haalde deze drie in één beweging in en bepaalde daarna het tempo. Een van de vier koplopers voor mij moest de groep lossen, dus probeerde ik naar hem toe te rijden. Daardoor moesten er achter mij ook twee lossen, enkel Bram volgde nog in mijn wiel. Ik geraakte nooit dicht genoeg bij mijn voorganger, tot Bram kop overnam en er naartoe reed. Dat was op een zware krachthelling en ik moest een gat laten vallen. Dat gat heb ik nooit meer dicht gekregen, en werd elke ronde iets groter.
Vanaf dan was ik altijd op achtervolgen aangewezen, ik geraakte nooit meer dichter maar kon mijn plaats wel behouden.

In de laatste ronden waren die korte krachtige hellingen dodelijk. Echt loodzwaar.

De wedstrijd was qua zwaarte en recuperatie wat vergelijkbaar met een heuvelachtige veldloop. Maar dan eentje van een uur lang, en nog meer op de kracht…
Een gemiddelde van 17,36km/u zegt meer dan genoeg!

Als zevende gefinished, tegen een vrij sterk deelnemersveld, op een echt MTB-parcours, zonder echt veel intervaltraining. Ik ben toch wel tevreden, en dat was Jesse ook… :)
Zeker een bedankje aan Jesse, voor de goeie begeleiding en aan de papa voor het vervoer, supporter, fotograaf, masseur, … En aan Kevin voor parcourstips en bandenkeuze :)

Binnen een tweetal weken vertrek ik samen met trainer Jesse, en andere topatleten, op stage naar Gordes! Ik heb er zin in!

Duatlon Hofstade

Gepost op door Joeri
1

Ik keek ernaar uit, 4 maart, de eerste duatlon van het seizoen, én op nog geen kilometer van bij mij thuis. Vorig jaar heb ik hier mijn eerste stappen in de duatlonwereld gezet!

Tijdens de opwarming op de fiets al ten val gekomen, gevolg: staartbeentje, elleboog en pols redelijk pijn gedaan. Gelukkig had ik er tijdens de race geen last van.

 

Na een minuut stilte voor het overlijden van een deelnemer ging de wedstrijd van start: 3.1km lopen, 20km MTB en als afsluiter opnieuw 3.1km lopen. Ik vertrok -veldloopsgewijs- redelijk snel, in een groepje rond de 3e plaats. Het tempo lag zeker niet te hoog, ik liep vlotjes mee. De laatste honderden meters strand waren toch wel afzien (door graafwerken lag het strand er zeer mul bij).
In de wisselzone heb ik wel heel wat tijd verloren. Dat is nog een puntje om aan te werken.

 

Het vertrek van de mountainbikeproef ging via het strand, het mulle zand. Onmiddellijk na de wisselzone zo’n zware strookis me toch niet goed bevallen. De eerste MTB-ronde had ik redelijk zwakke benen. Ik moest aan een hoge cadans rijden om een redelijk tempo aan te kunnen houden, ik ben dan ook enkele plaatsen teruggezakt. Halverwege wedstrijd begon het ineens te regenen. Het parcours wat er voorlopig nagenoeg droog bijlag, veranderde in een modderige omloop. Dat spreekt licht in mijn voordeel, omdat er dan meer techniek aan te pas komt in plaats van pure snelheid. Ook vond ik stilaan mijn betere bikebenen terug, nèt iets te laat want op de glibberige ondergrond kon ik moeilijk mijn krachten kwijt. Ook was mijn bandendruk dan te hoog zodat ik vaak op het randje van grip en glijden moest rijden.

Na de eerste ronde heb ik toch nog kunnen standhouden. Dan richting wisselzone, waar de tweede wissel al veel vlotter ging.

Ik begon onmiddellijk een goed tempo te lopen op het strand, dat ik een tijdje kon aanhouden. na ongeveer een kilometer kreeg ik lichte maagkrampen. Nooit eerder gehad, en niet echt aangenaam…
Daardoor moest ik wat vaart minderen, waardoor de krampen gelukkig verdwenen. Ongeveer halfweg de loopronde kwam ik korter op mijn voorganger, die ik na een tempoversnelling nog kon inhalen. Dat tempo heb ik nog goed kunnen aanhouden, tot we opnieuw het strand opliepen. Daar nog even afzien op het mulle zand en dan richting finish.
Een achtste plaats overall, en tweede belofte is het resultaat.

Moest ik betere fietsbenen gehad hebben in de eerste MTB ronde, had ik waarschijnlijk een paar plaatsen hoger kunnen eindigen. Kwam het door de valpartij tijdens de opwarming of de omwisseling lopen/fietsen en dan direct op een zware zandstrook…? Dat moeten we nog even uitzoeken.
Alleszins, mijn eerste wissel kan nog sneller, daar zal op geoefend worden!

Beginning: Part 2

Gepost op door Joeri
3

Zondag heb ik mijn laatste voorbereidingswedstrijd gelopen, de cross in Borsbeek. Een zeer snelle wedstrijd tegen enkele topveldlopers die deze periode op hun best zijn.

Een 21e plaats van de 42 (1′ achterstand op de winnaar) stelt me redelijk tevreden, omdat ik totnogtoe vooral duurtrainingen heb afgewerkt. Ik heb hier tussen de forten van Borsbeek toch heel wat snelheid opgedaan.

De volgende twee maanden sta ik aan de start van enkele offroad races. De duatlon van Hofstade, een thuiswedstrijd. De MTB wedstrijd in St.-Joris-Weert, waar ik toch goed hoop te eindigen. Daarna de duatlon van Duinbergen, een semi-strandrace. En als afsluiter de triatlon van Valkenburg, een zeer zwaar parcours (oa de Cauberg) zowel tijdens het lopen als op de MTB.

Ik heb uitermate veel zin in de vier races. In de ene hoop ik wat hoger te eindigen dan de andere, maar afzien en genieten gegarandeerd. Trainer Jesse heeft zijn pronostiek al klaar, dat belooft!

Stage Mojacar

Gepost op door Joeri
Reageer

De eerste stage van het nieuwe wedstrijdseizoen is afgerond. Ik ben een week verbleven in het mooie en zonnige Mojacar. Dertig trainingsuren, nog meer eten, en veel meer rust later is mijn conditie zeer sterk verbeterd.

De eerste trainingsdagen in België was het opnieuw wat aanpassen aan de koude, wat een kleine verkoudheid met zich mee bracht. Maar de conditie heeft er nauwelijks onder geleden.
 

 

 

Winst in Wachtebeke

Gepost op door Joeri
Reageer

Twee dagen voor de wedstrijd nog eens langs de masseur geweest, mijn benen zaten echt vast. Op de trainingen van de voorbije week heb ik me zeker niet ingehouden. De grote teleurstelling van de vorige wedstrijd zat nog vers in mijn geheugen gegrift (BK Duatlon, lopen ging goed, fietsen zeer slecht wat resulteerde in een teleurstellende 62e plaats, waar top 10 mogelijk was.)

De dag voor de wedstrijd nog wat losgereden, wat in neutrale benen resulteerde. Ze voelden goed noch slecht.

Zaterdag op tijd in domein Puyenbroek aangekomen, met toch wel goede benen. Na een vijftal minuutjes vertraging was het mijn beurt om aan de zwemproef te starten. Het eerste deel ging heel goed, ik kon een mooi tempo blijven aanhouden zonder te forceren. Ongeveer in de helft van het zwemmen moest ik toch wat vaart minderen. Waarschijnlijk iets te snel beginnen zwemmen omdat ik mijn voorganger naderde. Nadat ik hem en nog iemand had kunnen voorbij zwemmen raakte ik weer in mijn ritme. De laatste lengtes toch nog een lichte versnelling kunnen plaatsen, en met 6’15” een 12e zwemtijd kunnen neerzetten.

Na het zwemmen volgde mijn lievelingsonderdeel, het mountainbiken. We moesten twee ronden van 9 km afleggen op een gevarieerd parcours. De eerste kilometer(s) waren vlak asfalt maar met sterke tegenwind. Ik zat alleen, met op een honderdtal meter een groepje voor én achter mij. Iets in vaart minderen zat er niet in omdat ik in het fietsen juist veel tijd kan en wou goedmaken. Dus probeerde ik het voorliggende groepje in te halen. Dit lukte pas echt toen we het bos indoken, en zij het voordeel van in groep rijden verloren. Na een kleine halve ronde kwam ik erbij en twijfelde ik even. Zou ik wachten, of onmiddellijk er voorbij gaan? Even kwam mijn slechte fietsproef van vorige week in mijn gedachte op. Dan was het beslist, ik zou gewoon alles geven tijdens het mountainbiken. Dus ik nam onmiddellijk de koppositie over en begon het tempo te verhogen. Het groepje werd uitgedund, maar er bleven toch een paar mannen in mijn wiel zitten. De kop overpakken wouden ze natuurlijk niet, dus moest ik het anders aanpakken. Een bochtig techniekstukje, met hellingen en veel modder. Ideaal! Al snel pakte ik enkele meters, en dat gat is enkel maar groter geworden.

In het ingaan van de tweede ronde reed ik als 2e met ongeveer 30” achterstand. Ik ben mijn eigen tempo blijven rijden, zonder veel te moeten forceren. In het laatste deel van de 2e ronde -weer in het technische deel- kreeg ik mijn voorganger in het vizier. Op enkele seconden tijd was ik bij hem, en nam ik direct de koppositie over. Samen reden we de wisselzone in, op naar het lopen.

Ik had geen idee of hij een goeie loper was, dus liet ik hem de eerste honderdtal meter op kop lopen. Ik voelde dat ik nog goeie loopbenen had en besloot over te nemen, ik verhoogde ondertussen ook iets mijn tempo. Na enkele bochten zag ik dat hij enkele meters moest prijsgeven. Dat gaf me moed om door te zetten. Ik kon een vrij strak tempo blijven aanhouden en al snel was mijn achtervolger uit het zicht verdwenen. Ik bleef nog steeds datzelfde tempo aanhouden, want ik wist niet of er nog andere goeie lopers op komst zouden zijn. Dit bleek niet het geval, en ik kon met een mooie voorsprong de laatste ronde ingaan. Dat was nog even afzien, maar dat veranderde snel in genieten. Tevreden liep ik als winnaar over de meet!

Achteraf gezien kon de zwemproef nog een beetje sneller. Het mountainbiken was zeer tof, en ging helemaal perfect (beste fietstijd), het afsluitende lopen kon ook iets beter (5e looptijd). Vooral aan dat laatste gaan we de komende maanden nog werken.

Toch redelijk tevreden met het resultaat, in een wedstrijd waar ook enkele toppers aan meededen, waaronder Jan Meysmans (topduatleet) vandaag achtste, en Frederic Merchie die als nu 2e over de streep kwam (in juli nog 39e in de TriStar triatlon van Madrid).